دعاء يستشير

سيّد بن طاوس در مهج الدّعوات از حضرت اميرالمؤ منين عليه السلام نقل كرده است كه حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَاله اين دعا را تعليم من نمود و امر كرد مرا كه براى هر شدّت و رخا اين دعا را بخوانم و تعليم نمايم به خليفه بعد از خود و ترك ننمايم اين دعا را تا حقّ تعالى را ملاقات نمايم وفرمود كه يا على هر صبح و شام اين دعا را بخوان كه گنجى است از گنجهاى عرش الهى پس ابىّ بن كعب التماس كرد كه حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَاله فضيلت اين دعا را بيان فرمايد حضرت بعضى از ثواب بسيار آنرا فرمود هر كه طالبست رجوع به كتاب مهج نمايد و دعا اين است :

به نام خداى بخشاينده مهربان
اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الْمَلِكُ الْحَقُّ الْمُبينُ الْمُدَبِرُّ بِلا وَزيرٍ
ستايش مخصوص خدايى است كه نيست معبودى جز او پادشاه بر حق آشكار آن مدبرى كه وزير و كمك كارى ندارد
وَلا خَلْقٍ مِنْ عِبادِهِ يَسْتَشيرُ الاْوَّلُ غَيْرُ مَوْصُوفٍ وَالْباقى بَعْدَ فَنآءِ
و نه با مخلوقى از بندگانش مشورت كند، آغازى كه به وصف درنيايد و آنكه پس از فناى
الْخَلْقِ الْعَظيمُ الرُّبُوبِيَّةِ نُورُ السَّمواتِ وَالاْرَضينَ وَفاطِرُهُما
خلق باقى است آن خدايى كه مقام ربوبيتش بس بزرگ است روشنى آسمانها و زمينها و آفريننده آنهاست
وَمُبْتَدِعُهُما بِغَيْرِ عَمَدٍ خَلَقَهُما وَفَتَقَهُما فَتْقا فَقامَتِ السَّمواتُ
و پديدآورنده آنهاست بدون پايه و ستون آنها را آفريد و به نحو خاصى آنها را از هم گشود پس آسمانها
طآئِعاتٍ بِاَمْرِهِ وَاسْتَقَرَّتِ الاْرضَوُنَ بِاَوْتادِها فَوْقَ الْمآءِ ثُمَّ عَلا
مطيعانه به امرش ايستادند و زمينها نيز با ميخهايش (كوهها) بر زير آب مستقر شدند سپس برآمد
رَبُّنا فِى السَمواتِ الْعُلى اَلرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى لَهُ ما فِى
پروردگار ما در آسمانهاى بلند آن بخشاينده كه بر عرش مستولى است از آن اوست هر چه در
السَّمواتِ وَما فِى الاْرْضِ وَما بَيْنَهُما وَما تَحْتَ الثَّرى فَاَنَا اَشْهَدُ
آسمانها و هر چه در زمين و هرچه مابين آن دو و آنچه در زير كره خاك است پس من گواهى دهم
بِاَنَّكَ اَنْتَ اللّهُ لا رافِعَ لِما وَضَعْتَ وَلا واضِعَ لِما رَفَعْتَ وَلا مُعِزَّ
كه براستى تويى خدايى كه هر چه را پست كردى كسى بلندش نتواند كرد و هر چه را بلند كردى كسش پست نتواند كرد
لِمَنْ اَذْلَلْتَ وَلا مُذِلَّ لِمَنْ اَعْزَزْتَ وَلا مانِعَ لِما اَعْطَيْتَ وَلا مُعْطِىَ لِما مَنَعْتَ
هر كه را خوار كردى كسش عزت نتوان داد و هر كه را عزت دادى كسى خوارش نتواند آنچه را دادى جلوگير ندارد و آنچه را جلوگيرى كردى كسى نتواند بدهد
وَاَنْتَ اللّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ كُنْتَ اِذْ لَمْ تَكُنْ سَمآءٌ مَبْنِيَّةٌ وَلا اَرْضٌ مَدْحِيَّةٌ
و تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست بودى تو هنگامى كه نه آسمان ساخته اى بود و نه زمين گسترده اى
وَلا شَمْسٌ مُضيَّئَةٌ وَلا لَيْلٌ مُظْلِمٌ وَلا نَهارٌ مُضيَّئُ
و نه خورشيد درخشنده اى و نه شب تاريك كننده اى و نه روز روشنى دهنده اى
وَلا بَحْرٌ لُجِّىُّ وَلا جَبَلٌ راسٍ وَلا نَجْمٌ سارٍ وَلا قَمَرٌ مُنيرٌ وَلا ريحٌ تَهُبُّ
و نه درياى موّاجى و نه كوه استوارى و نه ستاره سير كننده اى و نه ماه تابناك و نه بادى وزان
وَلا سَحابٌ يَسْكُبُ وَلا بَرْقٌ يَلْمَعُ وَلا رَعْدٌ يُسَبِّحُ وَلا رُوحٌ تَنَفَّسُ
و نه ابرى بارنده و نه برقى درخشنده و نه رعدى به تسبيح غرنده و نه جانى كه دم زند
وَلا طآئِرٌ يَطيرُ وَلا نارٌ تَتَوَقَّدُ وَلا مآءٌ يَطَّرِدُ كُنْتَ قَبْلَ كُلِّ شَىْءٍ
و نه پرنده اى كه پرواز كند و نه آتشى كه روشن گردد و نه آبى كه روان گردد بودى تو پيش از هر چيز
و َكَوَّنْتَ كُلَّشَىْءٍ وَقَدَرْتَ عَلى كُلِّشَىْءٍ وَابْتَدَعْتَ كُلَّشَىْءٍ
و همه را تو هستى دادى و بر هر چيز قادر و توانا گشتى همه اشياء را تو پديد آوردى
وَاَغْنَيْتَ وَاَفْقَرْتَ وَ اَمَتَّ وَاَحْيَيْتَ وَاَضْحَكْتَ وَاَبْكَيْتَ وَعَلَى الْعَرشِ اسْتَوَيْتَ
توانگر كنى و فقير گردانى و بميرانى و زنده كنى و بخندانى و بگريانى و بر عرش مستولى هستى
فَتَبارَكْتَ يا اَللّهُ وَ تَعالَيْتَ اَنْتَ اللّهُ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ
پس منزهى تو اى خدا و برترى ، تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست
الْخَلاّقُ الْمُعينُ اَمْرُكَ غالِبٌ وَعِلْمُكَ نافِذٌ وَكَيْدُكَ غَريبٌ
آن آفريننده مددكار فرمانت پيروز و دانشت نافذ و كيد و مكرت عجيب و غريب
وَوَعْدُكَ صادِقٌ وَقَوْلُكَ حَقُّ وَحُكْمُكَ عَدْلٌ وَكَلامُكَ هُدىً
و وعده ات راست و گفتارت درست و حُكمت عدل و داد و كلامت هدايت و ارشاد
وَ وَحْيُكَ نوُرٌ وَرَحْمَتُكَ واسِعَةٌ وَعَفْوُكَ عَظيمٌ وَفَضْلُكَ كَثيرٌ
و وحيت نور و رحمتت پهناور و گذشتت بس بزرگ و فضل و كرمت بسيار
وَعَطاؤُكَ جَزيلٌ وَحَبْلُكَ مَتينٌ وَاِمْكانُكَ عَتيدٌ وَجارُكَ عَزيزٌ
و عطا و بخششت بسى فراوان و رشته توسل به تو محكم و امكان (وسائل جور كردن ) تو مهيا است پناهنده به تو نيرومند
وَبَاْسُكَ شَديدٌ وَمَكْرُكَ مَكيدٌ اَنْتَ يا رَبِّ مَوْضِعُ كُلِّ شَكْوى
و انتقام و كيفرت سخت و مكر و كيدت زيركانه است تو اى پروردگار من مرجع هر شكايت
حاضِرُ كُلِّ مَلاَءٍ وَشاهِدُ كُلِّ نَجْوى مُنْتَهى كُلِّ حاجَةٍ مُفَرِّجُ كُلِّ حُزْنٍ
و حاضر در هر انجمن و مطلع از هر سخن درگوشى ، حد نهايى هر حاجت ، برطرف كننده هر اندوه ،
غِنى كُلِّ مِسْكينٍ حِصْنُ كُلِّ هارِبٍ اَمانُ كُلِّ خآئِفٍ حْرِزُ الضُّعَفآءِ
توانگرى هر بينا، دژ محكم هر فرارى ، امان بخش هر ترسناك ، پناهگاه ضعيفان ،
كَنْزُ الْفُقَرآءِ مُفَرِّجُ الْغَمّآءِ مُعينُ الصّالِحينَ ذلِكَ اللّهُ رَبُّنا لا اِلهَ اِلاّ
گنج فقيران ، غمگشاى غمزدگان ياور نيكان و نيك رفتارانى اين است خدا پروردگار ما كه معبودى جز او نيست
هُوَ تَكْفى مِنْ عِبادِكَ مَنْ تَوَكَّلَ عَلَيْكَ وَاَنْتَ جارُ مَنْ لاذَ بِكَ
هر بنده اى از بندگانت كه بر تو توكل كند او را كفايت كنى و تويى پناه كسى كه به تو
وَتَضَرَّعَ اِلَيْكَ عِصْمَةُ مَنِ اعْتَصَمَ بِكَ ناصِرُ مَنِ انْتَصَرَ بِكَ تَغْفِرُ
پناه آورد و تضرع و زارى به درگاهت كند، نگهدار آنى كه از تو نگهدارى خواهد و يار آنى كه از تو يارى طلبد، بيامرزى
الذُّنُوبَ لِمَنِ اسْتَغْفَرَكَ جَبّارُ الْجَبابِرَةِ عَظيمُ الْعُظَمآءِ كَبيرُ الْكُبَرآءِ
گناهان كسى را كه از تو آمرزش خواهد، مسلط بر همه گردنكشان برتر (از همه ) برتران بزرگ همه بزرگان
سَيِّدُ السّاداتِ مَوْلَى الْمَوالى صَريخُ الْمُسْتَصْرِخينَ مُنَفِّسٌ عَنِ الْمَكْروُبينَ
آقاى آقايان سرور سروران دادرس دادخواهان غم زداى غمندگان
مُجيبُ دَعْوَةِ الْمُضْطَرينَ اَسْمَعُ السّامِعينَ اَبْصَرُ النّاظِرينَ
اجابت كننده دعاى درماندگان شنواترين شنوندگان بيناترين بينايان
اَحْكَمُ الْحاكِمينَ اَسْرَعُ الْحاسِبينَ اَرْحَمُ الرّاحِمينَ خَيْرُ الغافِرينَ
عادلترين حاكمان سريع ترين حسابگران مهربانترين مهربانان بهترين آمرزندگان
قاضى حَوآئِج الْمُؤْمِنينَ مُغيثُ الصّالِحينَ اَنْتَ اللّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ رَبُّ الْعالَمينَ
برآرنده حاجات مؤ منان و فريادرس نيكان و شايستگان تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست اى پروردگار جهانيان
اَنْتَ الْخالِقُ وَاَنَا الْمَخْلوُقُ وَاَنْتَ الْمالِكُ وَاَنَا الْمَمْلوُكُ
تويى آفريننده و منم آفريده شده تويى مالك و منم مملوك
وَاَنْتَ الرَّبُّ وَاَنَا الْعَبْدُ وَاَنْتَ الرّازِقُ وَاَنَا الْمَرْزُوقُ وَاَنْتَ الْمُعْطى وَاَنَا السّآئِلُ
تويى پروردگار و منم بنده تويى روزى ده و منم روزى خور تويى دهنده و منم خواهنده
وَاَنْتَ الْجَوادُ وَاَنَا الْبَخيلُ وَاَنْتَ الْقَوِىُّ وَاَنَا الضَّعيفُ
تويى بخشنده و منم بخيل و خسيس تويى نيرومند و منم بنده ناتوان
وَاَنْتَ الْعَزيزُ وَاَنَا الذَّليلُ وَاَنْتَ الْغَنِىُّ وَاَنَا الْفَقيرُ وَاَنْتَ السَّيِّدُ وَاَنَا الْعَبْدُ
تويى عزيز و منم زبون و ذليل تويى توانگر و منم گداى نيازمند تويى آقا و منم بنده
وَاَنْتَ الْغافِرُ وَاَنَا الْمُسيَّئُ وَاَنْتَ الْعالِمُ وَاَنَا الْجاهِلُ
تويى آمرزنده و منم بدكار (شرمنده ) تويى دانا و منم نادان ،
وَاَنْتَ الْحَليمُ وَاَنَا الْعَجُولُ وَاَنْتَ الرَّحْمنُ وَاَنَا الْمَرْحُومُ
تويى بردبار و منم شتاب كار تويى بخشاينده و منم مستوجب رحمت
وَاَنْتَ الْمُعافى وَاَنَا الْمُبْتَلى وَاَنْتَ الْمُجيبُ وَاَنَا الْمُضْطَرُّ وَاَنَا اَشْهَدُ
تويى عافيت بخش و منم (بنده ) گرفتار تويى اجابت كننده و منم بنده درمانده و من گواهى دهم
بِاَنَّكَ اَنْتَ اللّهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْمُعْطى عِبادَكَ بِلا سُؤ الٍ وَاَشْهَدُ بِاَنَّكَ
كه براستى تويى خدايى كه معبودى جز تو نيست به بندگانت بدون سؤ ال عطا كنى و گواهى دهم كه براستى
اَنْتَ اللّهُ الْواحِدُ الاْحَدُ الْمُتَفَرِّدُ الصَّمَدُ الْفَرْدُ وَاِلَيْكَ الْمَصيرُ
تويى خداى يگانه يكتاى تنهاى بى نياز فرد، و بازگشت همه بسوى تو است
وَصَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَاَهْلِ بَيْتِهِ الطَّيِّبينَ الطّاهِرينَ وَاغْفِرْ لى ذُنُوبى
و درود خدا بر محمد و اهل بيت پاك و پاكيزه اش باد و بيامرز گناهانم را
وَاسْتُرْ عَلَىَّ عيُوُبى وَافْتَحْ لى مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَرِزْقا واسِعا
و بپوشان بر من عيبهايم را و باز كن براى من از نزد خود درى از رحمت و روزى فراخ
يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ وَالْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمينَ وَحَسْبُنَا اللّهُ وَنْعِمَ الْوَكيلُ
اى مهربانترين مهربانان و حمد مخصوص پروردگار جهانيان است بس است ما را خدا و نيكو وكيلى است
وَلا حَوْلَ وَلاقُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ
و جنبش و نيرويى نيست مگر به خداى والاى بزرگ.