نام : علی

لقب : هادی نقی

کنیه : ابوالحسن

نام پدر :محمد

نام مادر: سمانه مغربیه

تاریخ ولادت : 15 ذی الحجه یال 212 هجری

محل ولادت : مدینه طیبه

مدت امامت : 33 سال

مدت عمر :42 سال

تاریخ شهادت : 3 ماه رجب سال 254 هجری

علت شهادت: طعام زهر آلود

نام قاتل : متوکل عباسی

محل دفن : سامراء

تعداد فرزندان : 4 پسر و1 دختر



میلاد فرخنده :

سحرگاه روز 15 ذی الحجه هنگامی که خورشید اشعه تابناک خود را بر روی زمین می گسترد مولود مسعود
 
خاندان رسالت حضرت امام علی النقی (ع) دیده بر جهان بازگشود نوزادی که باعث سربلندی وافتخار اسلام

 گردید وعمر خود را در راه اعتلای تعالیم ارزنده اسلام مصروف داشت ودر پیشبرد هدفهای الــهی از هیچ نوع

 کوشش وفعالیت ومجاهده مضایقه ننمود .

او در تیره ترین دوران اختلافات خلفای عباسی همانند پدر بزرگوارش به توسعه وگسترش آئین اسلام پرداخت

 
واصالت تعالیم اسلامی را از گزند حوادث وآفات محفوظ داشت .

او از همان دوران نوجوانی از آن هنــگامی که در مکــتب پــدر بزرگوارش درس علم ومعــرفت می امــوخت به

 راهنمائی وارشاد مردم می پرداخت ودر مکتب عالی دانش وفضیلت خود ، گروهـهائی از علاقه مندان وارادت

 ورزان خاندان نبوت را می پروراند .

او در عصر خود در دانش وفضیلت وشرف انســانی ، مجاهدتهای اســلامی نظیر وهمتا نداشت وعلاقــمندان

 همچون پروانه گرد شمع وجودش می گشتند واز خرمن علم ودانش وفضیلت او بهره ها می بردند .

سال ولادت

دهمین ثمره باغ ولایت ودوازدهمین نهال خعصمت وطهارت ونخستین فرزند برومند پیشوای نهم در سال 212

 هجری در یکی از محلات مدینه شهر نورانی پیامبر بزرگوار اسلام در محلی که موسوم به « صریا» بود دیده
 
بر جهان گشود وبه زیباترین نامی مه در خاندان رسالت سابقه دیرین وخوش خاطره ای داشت موسوم گردید

 پدر ارجمندش برای وی نام « علی » را برگزید

او که همانند جد بزرگوارش مأ موریت دفاع از اسلام واحیای حقوق مسلمانان را از جانب پروردگار عالم بعهده

 داشت همان کنیه ی جدش را بر خویشتن انتخاب کرد وبه ابوالحسن موسوم گردید .

لقب ابن رضا درخشان ترین عنوان وشهرت او ودیگر پیشوایان معصوم بعدی بود که آنروزهــا همچون ســتاره

 درخشان در میان دهها القاب دیگر بر تارک وی می درخشید . از دیگر القاب آن حضرت می توان هادی ، ناصح

 عالم ، فقیه ، امین ، عسگری ، دلیل ، فاتح ، نقی و مرتضی را نام برد چنانچه امروز بیشتر دوستداران و

شیعیان او را با لقب مشهور « هادی » میشناسند

آن حضرت تحت تربیتهای الهی ومعنوی پدر ، هفت سال واندی زندگی کرد وبعد از وفات پدر درخــشان ترین

 وشامخ ترین چهره ی اسلام بود که مشکلات فقهی وعلمی جهان اسلام را با دانش وبینش خود حل وفصل

 می نمود .

مادر

مادر عزیز ومهربانش ، بانوی با فضیلت وتقوی ودانشمدندی یود در نهایت فداکاری ودلسوزی که یکی از بانوان

 صالـــح ودرستکار شایســته ی روزگار خود محــسوب می گــشت بحــدی که خود امام ع دربــاره ی او چنین

 میفرماید :

«
مادرم عارف وآشنا به مقام امامت وولایت بود . او با عنایت ولطف پروردگار اهل رحمت وبهشت است . هرگز
 
فریب شیطان ومکر و کید تجــاوزکار وستکــگر را بــخود ندید واز نظــر رتبه ومقام کــمتر از مــادر انبیاء ومردان

 شایسته ی الهی نبود ...» .

نام گرامی وی « سمانه » معروف به سیده وصاحب کنیه « ام الفضل مقربیه » از شاهزادگان رومی بود که

 به اسارت لشکر مسلمانان در آمده بود وبه عنوان « ام ولد » آزاد گردید وافتخارهمسری امام را پیدا نمود او

 یکی از آشنایان حقیقی به مقام ولایت کبری واز مدافعین سرسخت زعامت وخلافت الهی بود .

تعیین امامت آن حضرت

پیشوای نهم جز علی وموسی فرزند دیگری نداشت واز آنجــا که میان علــی وموسی در دانــش وتقــوی و

 پرهیزکاری وفضایل معنوی از وجــود تا عــدم واز زمــین تا آســمان فاصله وجود داشت برای هیچ انسانی این

 شبهه پدید نمی آمد که او پیشوائی رقیب امــام هادی (ع) گردد بخصــوص که بارهــا حضرت هــادی از طرف
 
پدر عالیقدرش امام جواد (ع9 تصریحاً به امامت تعیین گردیده بود .


در مرگ پدر

هشت سال از عمر شریفش نگذشته بود که غبار یتیمی بر چهره اش نشست در سـال 220 هجری در آخر

 ماه ذیقعده پدر بزرگوار وجوان خود را از دست داد ؛ پدری که نمونه بارز علم وتقوی وفضـیلت وشجاعت مظهر

 مبارزه با ظلم وستم وپناه درماندگان وبیچارگان بود .

مدت عمر وزندگی اش از نظر زمان بسیار محدود بود چون فقط 25 سال در این جهان زندگی کرد که هــفت
 
سال وچند ماه دوران پدر ئهفده سال بعدی از وی دوران امامت وپیشوایی او بود که دختــرش ام فــضل را به

عقد ازدواج او درآورد سپس دوران حکومت معتصم را دید که در اوایل حکومت او بود که امام جواد در بغداد به

 شهادت رسید و در کنار قبر جد بزرگوارش امام موسی بن جعفر (ع) مدفون گردید وامروز به نام کاظمین

 معروف ومشهور است .

سالهای امامت

سالهاي امامت آن حضرت مصادف بوده است با قسمتي از خلافت معتصم و تمام خلافــت متوكل و منــتصر

 و مستعين و در زمان خلافت المعتز بالله وفات يافتند

امام هادی (ع) در مدينه اقامت داشتند تا اينكه متوكل در سال 232 ق به خلافت رســيد. چنانكه در تواريخ


 مذكور است متوكل به حضرت امير (ع) و اهــل بيت كينه شديدي داشت و كساني كه دور و بر او بــودند به

 بغض و عداوت با آل علي شهرت داشتند و از جمله آنها عبد الله بن محمد بن داود هاشمي معروف به «ابن

 اترجه» بود متوکل از امام جهت مسافرت به بغداد دعوت نمود و يحيي بن هرثمه را مأمور اين كار كرد هرثمه

 آن حضرت را در سال 233 ق به سامرا برد

رفتار متوكل با امام به ظاهر محترمانه بود ولي پيوسته او را تحت نظر داشت و گاهي به حبس، توقيف و يا

 جستجوي منزل آن حضرت امر ميكرد .

آثار آن حضرت

1 )
رساله اي در رد اهل جبر و تفويض و اثبات عدالت و منزلت بين المنزلتين .

2 )
مجموعه پاسخهايي كه به پرسشهاي يحيي بن اكثم قاضي القضات بغداد داده اند

3 )
مجموعه اي از احكام دين كه ابن شهر آشوب در مناقب از خيبري و حميري و از كتاب مكاتبات الرجال از

 عسكريين نقل كرده است

زیارت در کلام امام هادی علیه السلام

زیارت انسانهای وارسته,موجب بقا و استمرار حیات علمی و معنوی آنان می گردد, آنچنان که در حدیتی از

 پیامبر اکرم (ص)1 اتر زیارت امامان و پیامبران بعد از مرگ همسان اتر زیارت ایشان در حیات است و همان آثار
 
و سازندگی را برای انسان دارد.

یکی از برترین زیارات ائمه (ع) که با فقرات بلندش به اوج وجود ائمه اطهار وبلندای هستی آنان نظر دارد و

 زمینه معرفت و عرفان کاملتر انسان را فراهم می سازد, زیارت جامعه کبیره است که امام علی النقی(ع) آن

 را به شاگرد خویش2 آموخته است که در فصاحت و بلاغت احسن و اکمل زیارات است.

این منشور بلند,هر چند که درلباس شرح فضایل و کمالات انسانهای کامل و خلفای برجسته الهی بیان شده

 است, لیکن معارف عمیق توحیدی آن اسـاس شرک را بر می کند و وجود انسان را از حقیقت و نور ولایــت و

 معرفت سیراب می کند.

امام هادی (ع) در این زیارت ائمه اطــهار (ع) را با جلوه های گــوناگون معرفی کــرده تا زائر از دریچــه های
 
مختلف, ایشان را الگو و اســوه خویش قرار دهد و بر تعالی خود همت گمارد. زیــارت جامعه در مقام امامت

 جایی خالی نمی گذارد تا دیگران آن را پر کنند.

ابتدای زیارت با بهترین تحیت و بزرگداشت, سلام, آغاز می شود و در ادامه بالاترین معارف اعتقادی انبــیا و

 ائمه (ع) را ,که هر کدام در عین سادگی نیاز به تشریح و تبیین دارد, بر می شمارد ; باشد که به تاسی از

 این ذوات مقدسه وجودمان لبریز از ایمان شود:

السلام عليكم يا أهل بيت النبوة وموضع الرسالة ومختلف الملائكة ومهبط الوحي ومعدن الرحمة وخزان العلم

 ومنتهى الحلم وأصول الكرم وقادة الأمم وأولياء النعم وعناصر الأبرار ودعائم الأخيار

 وساسة العباد وأركان البلاد وأبواب الإيمان وأمناء الرحمن وسلالة النبيين وصفوة

 المرسلين وعترة خيرة رب العالمين ورحمة الله وبركاته السلام على أئمة الهدى

 ومصابيح الدجى وأعلام التقى وذوي النهى وأولي الحجى وكهف الورى وورثة

 الأنبياء والمثل الأعلى والدعوة الحسنى وحجج الله على أهل الدنيا والآخرة والأولى

 ورحمة الله وبركاته…..