لبیک حج

	پابان بي قراري
	زمين را از صفا زيور ببنديد به اوج آسمان اختر ببنديد به مژگان خاک اين ره را زداييد بر آن بال ملائک را گشاييد به اشک ديدگان ره را بشوييد شميم عشق را اينک ببوييد که مي‏ آيد گلي از آسمان ها که مستش مي ‏شود دل‏ها و جان ها از اين تک گل دل صحرا بهاري ست دگر پايان هجر و بي قراري ست خريدار جمالش قدسيانند هميشه زائرش قدوسيانند ز صبرش در عجب درمانده ايوب ز اشک ديده‏ اش وامانده يعقوب هزاران يوسف زيباي کنعان خريدار رخ آن ماه تابان گل است و در دل زندان اعدا فتاده يوسف زهرايي ما اگرچه برهمه عالم اميراست ولي در چاه محنتها اسير است بگو با آن دل بي رحم صياد مبند او را به زنجيري ز بيداد کبوتر را به زنجيري نبنديد به حال غربتش ديگر نخنديد اگر بستيد اين زخم زبان چيست دگر دشنام او هرگز روانيست زنيدم تا زيانه هرچه آيد ولي دشنام بر حيدر نشايد