مضمون بکر غير تو پيدا نمي کنم 

تا مدح توست ، لب به سخن وا نميکنم 


معناي پاک اسم تو در هيچ واژه نيست 

من با پياله دست به دريا نميکنم 


در وصفت آستين سخن را به هيچ روي 

صد سينه حرف دارم و بالا نمي کنم 


آنقدر سر بلند بر ايوان نشسته اي 

کز خانه هم بجز تو تماشا نمي کنم 


من ذره ام که خانه خورشيد خويش را 

از هيچکس بجز تو تقاضا نمي کنم 


اي گنبد هميشه مطهر به عطر اشک 

جز در حريم کوي تو ماوا نمي کنم 



در آستان بخشش تو چون حضور شمع 

جز با سرشک و شعله مدارا نمي کنم 


نامم اگر (غلام رضا ) هست خويش را 

با نردبان اسم تو بالا نمي کنم